Vakantie Frankrijk 2026

In aanloop naar de zomervakantie van 2026 hebben we heel wat avonden zitten twijfelen over onze bestemming. Eén ding wisten we in ieder geval zeker: we waren allebei toe aan rust. Eerder dit jaar waren we met de kinderen al een paar dagen in Dublin geweest, dus deze vakantie wilden we lekker met z'n tweeën weg. Geen druk programma, geen volle planning, maar gewoon even opladen.

Zoals zovelen droomden we eerst van een allinclusive resort aan een azuurblauwe zee. We hebben er genoeg bekeken, maar er was steeds wel iets. Te duur, de locatie sprak niet aan of de recensies waren niet overtuigend. Hoe langer we zochten, hoe duidelijker het werd: misschien moesten we het juist niet zo ingewikkeld maken.

En dus kwamen we uit bij een plan dat we allebei altijd al leuk hebben gevonden: de auto in stappen en onderweg zien waar we uitkomen.

Frankrijk voelde meteen als de juiste keuze. Dichtbij genoeg om niet eerst twee vakantiedagen kwijt te zijn aan de reis, maar groot genoeg om onderweg van de ene mooie omgeving in de andere terecht te komen. Een complete rondreis zat er met bijna drie weken vakantie niet in, dus we kozen voor een route langs de westkant: van Normandië via Bretagne en de Dordogne naar de Loire, en dan weer terug naar huis.

We wilden de tolwegen zoveel mogelijk vermijden en verder hadden we eigenlijk maar één doel: uitrusten. Geen lijstje met dingen die we per se moesten zien, geen strak schema en geen gehaast van plek naar plek. Gewoon rustig rijden, af en toe een dorpje of strand meepakken, lekker eten, een terrasje pakken en kijken waar we zin in hadden. Even niets hoeven.

AI heeft ons een opzetje gegeven voor een route en mogelijke bezienswaardigheden, waarna wij er zelf mee aan de slag zijn gegaan. Op het laatste moment besloten we de fietsen thuis te laten.

De eerste dag van onze rondreis door Frankrijk begon vroeg. Om 7.15 uur vertrokken we van huis, zodat we een mooie dag voor de boeg hadden. Onderweg maakten we eerst een tussenstop in Rijsel (Lille), waar we ongeveer een uurtje hebben rondgelopen. Een leuke stad om even de benen te strekken en de sfeer te proeven. We zijn niet al te lang gebleven omdat we in de toekomst deze stad nog met een uitgebreid bezoek zullen gaan vereren.

Daarna reden we verder richting onze oorspronkelijke eindbestemming, Rouen. Omdat het nog goed ging en we nog genoeg tijd hadden, besloten we toch door te rijden naar Caen. Daar checkten we in bij Hotel de l'Univers. Vervolgens hebben we op ons gemak iets gedronken bij Le Cristal en lekker gegeten bij Le Royal. Caen werd tijdens de Slag om Normandië in 1944 voor een groot deel verwoest en vrijwel helemaal herbouwd, wat misschien verklaart waarom het ons niet dezelfde leuke, gezellige vibe gaf als Rijsel. Het zal daarom (vooralsnog) bij een eenmalig bezoek blijven. Na zo'n lange eerste reisdag zijn we op tijd naar bed gegaan, klaar voor de volgende dag.

Na een prima ontbijtje gingen we dwars door Normandië. Vandaag stonden de D-Daystranden op het programma. We bezochten Juno Beach (Canada), Gold Beach (Engeland) en Omaha Beach (USA), drie van de vijf stranden waar op 6 juni 1944 de geallieerde landing plaatsvond. Het is bijna niet voor te stellen dat deze rustige, brede zandstranden ooit het toneel waren van de grootste amfibische invasie uit de geschiedenis, met meer dan 150.000 soldaten die op één dag aan land gingen.

Ook brachten we een bezoek aan de Amerikaanse oorlogsbegraafplaats in Colleville-sur-Mer. Daar liggen 9.388 Amerikaanse militairen begraven die tijdens de Slag om Normandië zijn omgekomen. Een indrukwekkende, stille plek met rijen witte kruisen zover het oog reikt, met uitzicht op Omaha Beach eronder.

Voor de verlate lunch streken we neer bij het kleine D-Day Omahamuseum in Vierville-sur-Mer, waar we bij L'Embusqué genoten van een heerlijke burger. Op weg naar onze B&B Chateau de Chambres van het Ierse stel Martin en Marie in Montanel namen we een kleine omleiding om zo alvast een glimp op te vangen van onze bestemming van morgen: Mont Saint-Michel.

De dag sloten we af met een lekker diner bij L'Eveil d'Asie. Mevrouw koos voor octopus en inktvis, terwijl meneer zin had in noedels met kip.

Na een lekker ontbijtje met crêpes van gastheer Martin gingen we op pad naar het getijdeneiland Mont Saint-Michel. Door de grote verschillen tussen eb en vloed, lijkt het eiland soms verbonden met het vasteland en enkele uren later weer volledig door zee omringd. Toen wij gingen was het vloed aan het worden en hebben we nog wat foto's kunnen maken vanaf het strand. We zijn het hele stuk gelopen zodat we onderweg wat plaatjes konden schieten. De terugweg hebben we wel via de aangeboden shuttlebus gedaan.

Het was best druk, maar we hebben desondanks toch deze locatie goed kunnen bezichtigen. De abdij bovenop de rots wordt al meer dan duizend jaar bewoond door monniken en is ooit begonnen als een klein bedevaartsoord, gesticht nadat de aartsengel Michaël in 708 volgens de legende driemaal aan de bisschop van Avranches zou zijn verschenen. Ook hebben we vanaf het eiland de kaartjes naar het thuisfront verstuurd. Het eiland heeft een eigen postkantoor en stempels.

's Middags schoven we aan voor een heerlijke schaal fruits de mer bij La Ferme de Nielles bij Cancale. Cancale is een charmant kustplaatsje dat bekend staat als de oesterhoofdstad van Bretagne: de oesterbanken hier worden al sinds de Romeinse tijd bevist en de oesters van Cancale sierden ooit de tafels van het Franse hof in Versailles. We namen een verfrissende duik in zee en maakten een wandeling over het strand.

De dag sloten we af met een smakelijk diner bij Le Relais Gascon, een klein familierestaurant in Pontorson. Op het menu stond een malse lamsbout, geserveerd met een heuse papillot.

De B&B van Martin en Marie is top. Maar mensen groter dan 190cm hebben hier toch wel first world issues. Het bed is dan net te kort en de lamp hangt net niet hoog genoeg. Erik heeft zeker 18 keer meer bewezen geen ezel te zijn door zijn hoofd te stoten. De crêpes, dit keer van Marie, waren weer top en ook de rest van het ontbijt was heerlijk.

Via Cancale, waar we gisteren al het een en ander hadden gezien, namen we op aanraden van onze gastheren een route langs de kust naar Saint-Malo. Vanwege de drukte zijn we niet in de ommuurde binnenstad geweest, maar doorgereden naar Dinan. Hier hebben we bij tarterie l'Art Caddy tartes gegeten en veel gezien. Dinan ligt hoog boven de rivier de Rance en heeft nog altijd bijna drie kilometer aan middeleeuwse stadsmuren, compleet met poorten en torens waar je doorheen kunt lopen. Zeker een leuke stad om wat langer te bezoeken. Via de gerestaureerde stadswallen zijn we teruggelopen naar de auto.

Toen toch even door naar Cap Fréhel voor een machtig uitzicht vanaf hoge kliffen, hier en daar zo'n zeventig meter boven de golven, en daarna richting het zuiden. We hadden een slaapplaats gevonden in Grand-Fougeray (of all places).

B&B Las Hortensias was goed genoeg. Bed was goed genoeg, glijstang van de douche was net goed genoeg vastgeschroefd, ontbijt was goed genoeg, schilderijtjes hingen net goed genoeg recht. Maar verder een prima overnachtingsplekje voor een nacht.

In het groene Venetië van Frankrijk, het moerasgebied de Marais Poitevin, hebben we een tussenstop gemaakt bij Embarcadère de l'Autize - la Venise Verte een kleine wandeling gemaakt. Het gebied dankt zijn bijnaam aan de honderden kilometers kalme, met kroos begroeide kanaaltjes die eeuwenlang door monniken en boeren zijn gegraven om het moeras droog te leggen.

In La Rochelle hebben we onze ogen weer goed de kost gegeven. De stad was ooit een belangrijke uitvalsbasis voor Franse kolonisten naar Nieuw-Frankrijk, waaronder Quebec, en dat is nog te zien aan de twee robuuste torens die de haveningang bewaken: eeuwenlang kon daartussen een ketting worden gespannen om ongewenste schepen tegen te houden. Een mooie plek.

Daarna door naar Les Geais in Saint-Pierre-la-Noue (bij La Rochelle). Een B&B van twee Britse heren: Andrew en John. Zij verwezen ons voor het avondeten naar Bonnet d'Âne in Surgères waar we gastronomisch werden verwend. Als afsluiting pakten we in het tegenoverliggende kasteelpark nog een aantal serenades mee van een klassiek concert.

In de B&B van Andrew en John zijn we weer verwend met versgebakken brood. We hebben nu een haast direct lijntje met King Charles via een operazangeres en haar man (lang verhaal).

Via de grote wijngaarden rondom Cognac reden we verder zuidwaarts. Het gebied rond dit stadje geeft niet alleen zijn naam aan de beroemde druivenbrandewijn, maar levert ook al eeuwenlang een groot deel van de eikenhouten vaten waarin cognac én whisky wereldwijd rijpen.

In Aubeterre-sur-Dronne zijn we voor de lunch naar Au Cochon Primeur gegaan voor een burger en rôti de porc. Ook hebben we onze vermoeide voetjes even gekoeld in de Dronne. Daarna een indrukwekkende ondergrondse kerk bezocht: de Église Monolithe Saint-Jean. Deze is helemaal uit één stuk rots gehakt, tot wel twintig meter hoog, en geldt daarmee als een van de grootste ondergrondse kerken van Europa.

Daarna door naar onze B&B Domaine Maison Dodo in Lamonzie-Saint-Martin. Ook deze B&B had een zwembad waar we graag gebruik van maakten.

Onze gastheer Gaspare is afkomstig uit Sardinië en kookt met veel passie overheerlijke Italiaanse gerechten voor zijn gasten. En deze avond was er spaghetti, oktopus (of zalm) en een chocolade toetje.

In Bergerac hebben we 's ochtends de weekmarkt bezocht en met een treintje het stadje bekeken. Cyrano werd veelvuldig genoemd: het standbeeld van de man met de beroemde grote neus staat midden in het centrum, hoewel de echte Cyrano de Bergerac, een 17e-eeuwse schrijver en soldaat, waarschijnlijk nooit een voet in de stad heeft gezet.

's Middags hebben we eindelijk wat rust genomen bij het zwembad van onze B&B.

's Avonds hebben we heerlijk gegeten bij Empreinte in Bergerac. Wel opvallend dat je soms zo je best doet om Frans te praten en dat je dan in haast accentloos Engels wordt beantwoord. We hadden foie gras, wild zwijn en eend.

Ook opvallend dat, als je een klein beetje je best doet, je overheerlijk te eten krijgt, voor vaak nog een hele schappelijke prijs.

Vandaag zijn we een week onderweg en omdat het zondag is hebben we een beetje uitgeslapen.

Daarna zijn we naar de markt in Issigeac gegaan en wat souvenirs aangeschaft. Issigeac is een van die typisch Périgourdijnse dorpjes met een middeleeuwse plattegrond die nog helemaal rond de kerk is opgebouwd, zonder een rechte straat te bekennen. Daarna zijn we naar een schitterende grot geweest: de Maxange-grotten, ontdekt in 2000 tijdens steengroeveactiviteiten en sindsdien pas opengesteld voor bezoek. De druipstenen hier groeien nog altijd door, sommige nog geen millimeter per eeuw, wat de zalen een bijna buitenaardse aanblik geeft.

Aan de Dordogne hebben we een kleine lunch genuttigd en daarna nog wat geplonsd in het zwembad.

Daarna weer overheerlijk gegeten bij de B&B.

Vroeg vertrokken voor een kajaktochtje over de Dordogne. Een lekker kabbelende rivier, mooie natuur, geen kliffen, grote stroomversnellingen of watervallen. Maar lekker rustig genieten met z'n tweeën en op gezette tijden een welverdiende pauze.

En 's avonds in Bergerac een Franse bistro gegeten: Le Bistro du Coin. Ilse had eendenborst en Erik lam. Heerlijk.

Vandaag is het de laatste volledige dag in deze B&B en we besloten er een rustig dagje met uitslapen van te maken.

Daarna uitgebreid lunchen met een plankje, shoppen en sjokken in Bergerac.

Toen terug naar onze B&B voor een kleine plons in het zwembad en een beetje lezen.

De avond afgesloten met een heerlijk diner van Gaspare. Als voorgerecht kregen we spaghetti alla Nerano en op ons verzoek kalfsvlees met een heerlijke saus met erwtjes. Als toetje was er tiramisu.

Afscheid genomen van Gaspare, onze gastheer van de afgelopen vijf dagen, en hem bedankt voor zijn uitstekende zorgen.

Daarna naar Périgueux, gebruncht bij L'Esplanade. De Cathédrale Saint-Front met zijn vijf koepels is hier niet voor niets het gezicht van de stad: het gebouw diende als een van de inspiratiebronnen voor de beroemde basiliek van Sacré-Cœur in Parijs.

In Bellac bij de keet van La guinguette du Vincou smashburgers gegeten en naar de eclips gekeken. Een bijzonder toeval van de planning: precies deze avond schoof de maan boven Frankrijk voor de zon, met in het noorden van het land zo'n 90 procent van de zonneschijf bedekt. Rond een uur of acht 's avonds, met de zon al laag boven de horizon, werd het licht merkbaar killer en vreemder van kleur.

Eerste tripje van de dag was naar Le Rocher des Fées (feeënrots), een megalithisch monument uit het neolithicum. Door slechte (geen) bewegwijzering en veel omgevallen bomen op de route (?) zal deze rots voor ons een mystieke bestemming blijven.

Daarna een lekker wandelingetje in de schaduw naar Moulin de Rochebrune voor, ondanks de droogte en lage waterstand, toch een paar rustgevende watervalletjes.

Daarna naar een heus chateau met kunst en cultuur: het Château de Rochechouart. Wat dit kasteel zo bijzonder maakt, ontdekten we pas ter plekke: het staat middenin een inslagkrater van een meteoriet die hier zo'n tweehonderd miljoen jaar geleden insloeg. De stenen van het kasteel, de kerk en zelfs huizen in het dorp zijn gemaakt van impactbreccie, gesteente dat door de inslag versmolten en vervormd is.

De avond afgesloten bij The Mill (een Engelse pub op een idyllisch plekje) voor wat ribs.

Na heerlijk ontbijt een tussenstop gemaakt in Poitiers. Alweer voortreffelijk gegeten. Tot nu toe hebben we niks te klagen over het eten hier in Frankrijk. Alles is minstens zo lekker als in Nederland, maar vaak veel beter. De Notre-Dame la Grande in Poitiers heeft nog altijd een van de rijkst versierde romaanse gevels van Frankrijk, met tientallen beeldjes die ooit in felle kleuren waren beschilderd.

Onderweg naar onze B&B Moulin2Roues hebben we nog het een en ander bekeken en daarna een lekker restaurant aangedaan: Le Gourmandisier, met Indonesische varken en Marokkaanse kip. We hadden vanaf de tuin zicht op het Château de Montreuil-Bellay.

Het was een hele hete dag, maar gelukkig is onze auto voorzien van airco. De B&B had dat niet, maar met alle ramen open konden we toch goed in slaap komen.

Op onze nieuwe B&B genoten we 's ochtends weer van een lekker ontbijtje, geserveerd met uitzicht op de rivier de Thouet die hier vlak langs de kamers stroomt. Toen zijn we naar een supermarché gegaan om lunch voor de komende dagen te regelen.

Na de lunch zijn we de Thouet gaan bevaren in een kajak, tussen de reigers en ijsvogels door die hier in groten getale broeden.

Daarna hebben we in Bellevigne-les-Châteaux een zeer goede pizzeria bezocht, Le Breton Grognon, die toevallig ook gegrilde octopus (en een pizza zalm) op de kaart had.

Vandaag gingen we eindelijk een aantal kastelen bekijken. Ilse had drie verschillende soorten châteaus uitgekozen zodat we geen inwisselbare ervaringen zouden maken.

We begonnen met het Château de la Mothe-Chandeniers. Een mooi overgroeide ruïne, en niet zomaar een ruïne: nadat een brand het kasteel begin twintigste eeuw grotendeels verwoestte, raakte het zo in verval dat het uiteindelijk gered werd door een crowdfundingactie, waarbij tienduizenden mensen uit tientallen landen samen mede-eigenaar werden om de restauratie te bekostigen. Vele mooie plaatjes geschoten.

Daarna naar Château de Brézé gegaan. Een mooi ondergronds èn bovengronds kasteel, met een slotgracht die nooit water heeft bevat maar wel de diepste droge slotgracht van Europa is, tot wel achttien meter diep uitgehakt in de zachte tufsteen.

Op het terras van restaurant La Cave te Turquant genoten van een entrecote met huisgemaakte frietjes.

Daarna door naar het laatste chateau van de dag: Château de Montreuil-Bellay. Een nog redelijk authentiek ingericht kasteel.

's Avonds hebben we op onze B&B nog de restjes van onze lunch van gisteren verorberd en goede gesprekken gehad met onze gastheer.

Vandaag hadden we weer eens een rustig dagje ingepland. We zijn naar Saumur gereden en daar het stadje bekeken. Even van buiten het chateau van Saumur bekeken, dat hoog boven de stad op een rots troont en al op middeleeuwse miniaturen prijkt als een van de mooiste kastelen van Frankrijk, en daarna de binnenstad in voor een gezonde salade en ons allereerste ijsje van de vakantie bij Café de la Ville.

's Avonds zijn we weer teruggegaan naar Saumur voor het diner op een boot (was het idee, maar deinde te veel). Toch maar op het vaste land, bij Masama. Wel vis, geen hoogvlieger, maar wel lekker.

Vandaag stond de eerste etappe van de terugreis op het programma. Helemaal naar Rouen, zo'n 300 km. Zonder tolsnelwegen. Lekker rustig en toch nog wat zien en genieten.

Halverwege hebben we geluncht bij Chez Lili in het pittoreske Saint-Langis-lès-Mortagne.

Rouen stond als tussenstop op de lijst voor de heenreis. Het is maar goed dat we toen niet gestopt zijn: wat een schitterende stad is dit. Fijne sfeer, mooie monumenten en gebouwen, veel leuke pleintjes en restaurantjes. We waren hier misschien wel een week gebleven als we de stop aan het begin van onze vakantie hadden gemaakt. Nu moesten we proberen zoveel mogelijk Rouen in een middag, avond en ochtend te proppen. Rouen is de stad waar Jeanne d'Arc in 1431 werd verbrand, en waar Claude Monet decennialang naar hetzelfde gotische portaal van de kathedraal terugkeerde om het bij verschillend licht te schilderen.

Vanaf ons hotel Hôtel Paulette in het midden van de stad, hebben we eerst nog even een rondje gelopen door Rouen. Toen het, tegen de middag, begon te druppen zijn we in de auto gestapt en door de regen weer terug naar Middelburg gereden.

Zoals je in ons verslag hebt kunnen lezen, ging alles weer van een leien dakje: geen ongevallen, geen ziektes, gewoon een (haast) perfecte vakantie. Achttien dagen, 3450 kilometer, geen tolweg gezien en toch nooit echt gehaast. Ook het weer was prima, op de laatste, natte terugreisdag na.

Achteraf zijn we blij dat we de fietsen thuis hebben gelaten. Hadden we ze wel meegenomen, dan hadden we in onze planning ruimte moeten maken om ook echt te fietsen, en waren we ongetwijfeld een hoop leuke bezienswaardigheden misgelopen. Bovendien hadden we de fietsendrager, met alle verkeersdrempels in de Franse dorpjes, waarschijnlijk al op dag een kwijtgeraakt.

Het eten was, zoals altijd in Frankrijk, meer dan prima. Van fruits de mer in Cancale tot truffel en eend in de Dordogne: we hebben geen enkele slechte maaltijd gehad, en de prijzen waren vaak nog verrassend vriendelijk ook.

Deze rondreis door West-Frankrijk was precies wat we zochten: geen strak schema, wel genoeg om te zien en te doen, en overal ruimte om even niets te hoeven. Van de indrukwekkende D-Daystranden en Mont Saint-Michel, via de middeleeuwse stadjes van Bretagne en de grotten en kastelen van de Dordogne, tot de Loirekastelen en de verrassend mooie afsluiter Rouen: we zouden zo weer instappen.

Hoogtepunten: Erik: Mont Saint-Michel en Château de Rochechouart
Ilse: La Rochelle en de kajaktochtjes

Leukste stad: Rouen (maar Straatsburg staat nog altijd op 1)

Lekkerste eten: de fruits de mer bij Cancale en het diner bij Bonnet d'Âne in Surgères

Lekkerste ontbijt: de crêpes van Martin en Marie in Montanel